عنوان	کارکردگرایی؛ چارچوبی برای ارزیابی راه کارهای همکاری متقابل ایران-سوئد
نوع پژوهش	مقاله چاپ‌شده در مجلات علمی
کلیدواژه‌ها	ایران سوئد کارکردگرایی همکاری فنی همکاری کارکردی همکاری سیاسی
چکیده	روابط ایران و سوئد در سال‌های اخیر، روابطی پرتنش بوده است. سطح روابط دو کشور از مسیر اصلی خود یعنی روابط سیاسی و دیپلماتیک تبدیل به امنیتی‌سازی شده است. نگاه از زاویه سیاسی، سبب ناهموار شدن روابط شده و به‌نظر می‌رسد نیاز به رویکردی غیرسیاسی برای بهبود روابط بین ایران و سوئد امری اجتناب‌ناپذیر است. سوالی که در این‌جا به‌وجود می‌آید. این است که صرفه‌جویانه‌ترین الگو برای بهبود روابط ایران و سوئد جهت کنترل روابط بحرانی چیست؟ این پژوهش با استفاده از چارچوب نظری کارکردگرایی معتقد است که در شرایط اختلافات شدید بین بازیگران و عدم اطمینان طرفین به نیات یکدیگر، هنگامی که همکاری‌ها در یک حوزه فنی نضج گرفت، این وضعیت به سایر حوزه‌ها گسترش خواهد یافت. 6 مقوله اصلی، 10 مقوله فرعی و 48 کد باز در مصاحبه با خبرگان (علمی و دیپلماسی) احصا شده و روابط دو کشور بر اساس بیشینه شاخص‌های فنی به حلقه‌های پنج‌گانه (مطلوب، مناسب، نسبتا مناسب، خوب و نامناسب) تقسیم شده و تاکید می‌شود که تمرکز بر دو حلقه مطلوب و مناسب می‌تواند روابط دو کشور را در حوزه میان‌کارکردی تغییر دهد.
پژوهشگران	رضا رحمتی (نفر اول)