در این پژوهش میزان کارایی بقایای سیب زمینی به عنوان جاذب کادمیوم از محلول های آبی بررسی شد. میزان جذب کادمیوم توسط بقایا تحت تاثیر پی اچ بود، به طوریکه پی اچ بهینه محلول برای جذب کادمیوم 6 و نقطه صفر بار الکتریکی (pH ZPC) جاذب 8/6 بدست آمد. جذب کادمیوم پس از 200 دقیقه به تعادل رسید. بخ منظور توصیف همدمای جذب کادمیوم از معادله های لانگ مویر و فروندلیخ استفاده شد. معادله لانگ مویر به خوبی همدمای جذب کادمیوم را توصیف کرد. ماکزیمم ظرفیت جاذب برای جذب کادمیوم 90 میلی گرم بر گرم پیش بینی شد. با توجه به غلظت کاتیون ها در ساختار جاذب و pH ZPC بدست آمده، به احتمال زیاد فرآیند تبادل یونی و جذب الکترواستاتیک در حذف کادمیوم از محلول های آبی دخیل بوده اند. بقایای سیب زمینی می تواند به عنوان جاذبی موثر در حذف کادمیوم از آب های آلوده مورد استفاده قرار گیرد.
