درک مفاهیم انتزاعی برای انسان بدون بهرهگیری از مفاهیم عینی چالشبرانگیز است. به همین منظور، زبان انسان از استعارههای مفهومی استفاده میکند. بهعبارت دیگر، یکی از اصلیترین ابزارهای زبانی انسان که بهطور گستردهای در زبان او نهادینه شده، استعاره مفهومی است. مرگ و زندگی از جمله مفاهیم انتزاعی محسوب میشوند که انسان برای تبیین آنها از حوزههای عینی بهره میگیرد.این پژوهش با روش توصیفی-تحلیلی و گردآوری دادهها به شیوه کتابخانهای انجام شده است. هدف آن است که مشخص شود چه استعارههای مفهومی در حوزه مقصد مرگ و زندگی در صحیفه سجادیه بهکار رفته است و مهمترین حوزه مبدأ برای این دو مفهوم در این کتاب ارزشمند چیست.نتایج بررسی دقیق دعاهای صحیفه سجادیه نشان میدهد که در مجموع ده حوزه برای این دو مفهوم شناسایی شده است که از این تعداد، هفت حوزه به مرگ و سه حوزه به زندگی اختصاص دارد. پرکاربردترین حوزههای مبدأ برای این دو مفهوم، استعارههای سفر و مقصد بوده است که این امر بیانگر آن است که مفاهیم مرگ و زندگی در صحیفه سجادیه از تناسب و تناظر هدفمندی برخوردارند. بر اساس این مفاهیم، زندگی مسیری است برای رسیدن به هدف نهایی که همان آخرت است.
