با ورود حملونقل بار به شبکه حملونقل مسافر، لجستیک شهری زیرزمینی بهعنوان جایگزینی مطلوب برای رفع چالشهای ناشی از جابهجایی کامیون در حملونقل بار شهری در نظر گرفته میشود. در واقع ادغام منابع حملونقل سطحی و زیرزمینی میتواند با استفاده مؤثر از ظرفیت اضافی مترو، همکاری برد - برد بین شرکتهای سریعالسیر و مترو ایجاد کند. در این تحقیق به برنامهریزی مسیر یک سامانه توزیع مشارکتی مترو - کامیون با در نظر گرفتن درخواستهای تقسیمشده متغیر برای مشتریان پرداختهشده است. هدف اصلی افزایش کارایی سامانه توزیع مشارکتی و در عینحال به حداقل رساندن هزینهها که شامل هزینههای ثابت و متغیر کامیون، هزینه جریمه پنجره زمانی و انباشته شدن کالا، هزینه عملیات حملونقل مترو و هزینه نیروی کار است. برای دستیابی به این هدف، یک مدل بهینهسازی توسعه دادهشده است که محدودیتهای زمان و ظرفیت را دربرمیگیرد. علاوه بر این، برای رسیدگی به عدم قطعیتهای مرتبط با درخواستهای مشتری، یک رویکرد برنامهریزی تصادفی دومرحلهای به کار گرفتهشده است. یافتهها نشان میدهد که در نظر گرفتن درخواستهای متغیر در سامانه توزیع مشارکتی میتواند منجر به کاهش هزینههای توزیع کلی شود.
