قانون اساسی به عنوان مهمترین سند حقوقی در نظام های حقوق اساسی جدید دارای اهمیت بسیار زیادی است. در همه کشورها اسناد و تاریخچه های مهمی وجود دارد که به تکوین قانون اساسی منجر شده است. در ایران نخستین بار در انقلاب مشروطیت ایرانیان صاحب یک قانون اساسی شدند و عموما در کتب حقوقی این قانون به عنوان اولین قانون اساسی ایرانیان نام برده می شود. در این مقاله کوشش شده است نشان داده شود که ایرانیان قبل از انقلاب مشروطه تجربه های مهمی در خصوص قانون اساسی داشتند که می توان آنها را به سه دسته ترجمه قوانین اساسی دنیا، طرح های پیشنهادی متفکرین جامعه در خصوص قانون اساسی و طرح های تصویب شده توسط حکومت وقت تقسیم نمود. با مطالعه و بررسی این اسناد می توان گفت که قانون اساسی مشوطیت حادثه ای جدید نبود و از دهه ها قبل ایرانیان تلاش های ارزنده ای در خصوص قانون اساسی انجام دادند که آن قانون اساسی نتیجه آن کوشش ها بود.
