تورم بهشیوۀ رایج، پدیدهای در اساس اقتصادی در نظر گرفته شده است. این موضع، به غفلت از نقش بیثباتکنندۀ تورم در سایرفعالیتهای اقتصادی، در غیرکارآمدسازی قدرت سیاسی در ذیل فرآیند مداوم تضعیف جامعه (گسترش فقر و نابرابری فزاینده،) ایجاد ذهنیتها و اخاق مخرب اجتماعی و در نهایت تشدید تورم از ناحیۀ پدیدارهای غیرپولی و غیراقتصادی میانجامد. تأثیرات متقابل در میان ابعاد مختلف پدیدۀ تورم در نهایت به چرخهای منجر میشود که در این مقاله به آن «چرخۀ بازتولید مسئلۀ اجتماعی»نام داده ایم. این چرخه از یکسو حاصل برجستهسازی تأثیرات پیچیده و چندلایۀ برآمده از تورم مزمن، در چارچوب رابطۀ سه گانۀ دولت-جامعه-بازار است و از سوی دیگر، حاصل بر هم خوردن نظم شناختی و ایجاد ذهنیت ناپایداری و تزلزل در کنشگران اجتماعی میباشد. در نهایت مردم گرفتار در تورم مزمن خود را در مهلکهای مبهم و آشفته سرگردان میبینند، شرایطی که تقویت کنندۀ فضای گفتمانی دولتمحور قلمداد میشود. افراد جامعه در این وضعیت، پیش از هر چیز با ذهنیت مبتنیبر کمبود، زندگی روزمره را آغاز می کنند و از بازآفرینی نظم اجتماعی مطابق خواستها و علائق خود باز میمانند. فقر شناختی، بدینوسیله، پیامد نا گزیری است که در نهایت به تضعیف توان جامعه در کنار توهم قدرتمندی بیشتر دولت میانجامد، زیرا در خاء برآمده از بی ثباتی، ذهن در صدد برجسته سازی نقش کنشگر توانایی برمیآید که افق حل مسئله را در خود جلوهگر میسازد. با این حال، آنچه در نهایت حاصل می شود دوگانۀ جامعۀ ضعیف- دولت ضعیف خواهد بود.
